پر افتخارترین ورزشکار المپیکی ایران در حالی از دنیای قهرمانی خداحافظی کرد که روزی به یاد موندنی برای خودش و طرفدارای پرشمارش به جا گذاشت ...روزی که خیلی ها حسرت خداحافظی تنها طلائی کاروان ورزش ایران تو المپیک پکن به دلشون نشست .ساعی پرافتخار وقتی پا به عرصه ورزش گذاشت شاید کمتر کسی و حتی خودش تصور میکرد ، روزی ورزش ایران به وجودش به عنوان یک استثنا بباله و در تاریخ ورزش ایران جاودانه بشه ...؟؟ جدال های پر صلابت و جنگجویانه ساعی ادم را یاد جنگ های گلادیاتوری و پر از هیجان اون زمان مینداخت..به یاد مبارزه های تمام عیار سربازی که برای دفاع از حیثیت و نام کشورش سر از پا نمیشناخت و با بی رحمی تمام بر حریفاش می تاخت .....اما این چهره به ظاهر بی رحم و خشمگین قلبی داشت شاید کوچکتر از قلب یک گنجشک ....مردی که به رغم سالها تلاش و تمرین شبانه روزی برای کسب مدال های پر رنگ و گرانبهاش مردانگی را برای هموطنای زلزله زدش در حادثه دلخراش بم تموم کرد و مدال های با ارزشش  را به حراج گذاشت ...؟؟ حراجی متفاوت تر از هر حراج دیگه....مدال هائی که برای ساعی و در برابر غم مردمش به اندازه تکه اهنی بی ارزش و بی بها بود ،بغض و اشک های ساعی در غم فراق هموطناش شاید تلخ تر از ناکامی برای رسیدن به هر مدال جهانی و المپیکی بود .اما ساعی به مدالی رسید که ارزشش فقط در نزد پروردگار قابل شمارش و اندازه بود.ساعی از ورزش قهرمانی رفت اما یاد ساعی و دلخوشی هادی برای خانواده های داغدار بمی برای همیشه تو دل طرفدارهاش ماندگار ، باقی و جاودانه خواهد بود.....